Οδοιπόρος στον Ου Τόπο

…και φύσηξε Ζωή στις λέξεις

Ως Είθισται

Είμαι ο Νικόλας ο Φιλόκυπρος.
Συνονόματός μου, όχι Νικόλας αλλά Φιλόκυπρος από τα βάθη της Ιστορίας, υπήρξε ο βασιλιάς της αρχαίας πόλης των Σόλων (οι Σόλοι) στη βορειοδυτική Κύπρο, στους πρόποδες του Τροόδους.
Ως είθισται, η πρώτη μας επαφή πρέπει να είναι ένας πρόλογος. Θα μπορούσα να ονομάσω την εισαγωγή ετούτη Αντί Προλόγου, έκφραση που συνηθίζεται, όπως έχω προσέξει. Δηλαδή ένας πρόλογος αντί προλόγου. Είναι όμως λίγο οξύμωρο, ιδίως αν αναλογιστώ ότι αυτό το κείμενο είναι ταξινομημένο εδώ, δέκα περίπου σελίδες από την αρχή του βιβλίου (ή την έναρξη της παράστασης). Ο σκηνοθέτης όμως έτσι θέλησε.
Θα προσημειώσω πρωτίστως ετούτο:Τα γραπτά αυτά είναι αφιερωμένα.
Σεκείνην, που μικρός σαν ήμουν αλλά και δεκαετίες μεγάλος ακόμα μετά, μου απάγγελλε τα ατελείωτα εκείνα ηρωϊκά κι ερωτικά ποιήματα τα γεμάτα ρυθμό, που τα θυμόταν από το σχολείο, τις πέντε τάξεις του δημοτικού που φοίτησε πριν το 1920. Στο Μικρό Παρίσι της Ξανθίππης, την Βάβλα της Κύπρου. Εκεί, στην εκκλησία του χωριού, στη ρίζα του κυπαρισσιού στην αυλή του Αγίου Γεωργίου, είχαν θάψει τη μητέρα της, μου εξιστορούσε πάντα με την αρμόζουσα συγκίνηση. Την είχε χάσει όταν ήταν εννέα χρόνων παιδούλα κι ο πατέρας της, μη μπορώντας να μεγαλώσει επτά παιδιά, την έστειλε στον αδελφό της πεθαμένης μάνας, στον θείο στην Αλεξάνδρεια· εκείνος τη μεγάλωσε βασιλικά, αλεξανδρινά και την αγάπησε πιότερο και από το παιδί του που δεν είχε.
Τα κείμενα αυτά είτε ποιήματα είτε πεζά τα χαρακτηρίσω, δεν έχει και τόση σημασία. Είναι η μορφή τους αυτή, όπως αυθόρμητα μου προκύπτει. Εξάλλου η τυπολογία ενός ορισμού δε νομίζω ότι εξυπηρετεί σε κάτι. Μονάχα ετυμολογικά θα τολμούσα να αναφερθώ στο αρχικό ρήμα που βγάζει τη λέξη ποίημα, αλλά τότε θα παραείναι πεζή η αναφορά μου· τη στιγμή που εγώ όλα τα αποζητώ πιότερο ποιητικά, πιό λυρικά! Ελπίζω να αρέσουν. Να αρέσουν σαν ένα σύνολο λέξεων όμορφα στιχημένων· έστω και χωρίς σημεία στίξης πολλές φορές. Ετσι, για μεγαλύτερη ελευθερία, διαφορετικό διάβασμα. Ελπίζω να ακούγεται η ανάσα τους και αν δεν ακούγεται αυτή που πήραν από μένα, ελπίζω να είναι δεκτικές οι λέξεις αυτές να μπολιαστούν ερμηνευτικά ξανά, να βρουν τη ζωή που θα τους δώσεις εσύ. . .
Το ότι τις θέλω ζωντανές και όμορφες νομίζω φαίνεται και με μιά ματιά.
Είναι η κάθε εικόνα που τις συνοδεύει. Εικόνες όχι τυχαία επιλεγμένες. Κάποιες είναι ζωγραφιές ή ταπεινές φωτογραφίες, ακόμα και γεννήματα φιλόδοξα της τεχνολογίας, οι οθονογραφίες, σαν σύγχρονες τοιχογραφίες.
Εχω επέμβει ως ηλεκτρονικός ερασιτέχνης ζωγράφος στον τρόπο παρουσίασης. Τις παντρεύω και με άλλες εικόνες προκειμένου μαζί όχι μόνο να αναδείξουν την ιδέα που αποτυπώνεται στο κείμενο, αλλά και να πάρουν ζωή από αυτό. Ετσι κι εγώ εδώ, στολίζω τις σελίδες αυτού του προλόγου με τη φωτογραφία της εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου της γιαγιάς της Βάβλας.
Τέλος, χωρίς όμως να υπάρχει πραγματικό τέλος, ας μιλήσουν οι λέξεις· και στο εντελώς τέλος υπάρχουν δύο επίλογοι:
Ενας είναι δικός μου, γραμμένος και με κάποιες διευκρινίσεις· ο άλλος είναι δικός σου.
Το βιβλίο αυτό θέλω να έχει δυό τελευταίες σελίδες κενές για τον δικό σου τελευταίο λόγο ή τη ζωγραφιά σου.
Με ή χωρίς στίξεις.
Nικόλας
Stacks Image 5

Ως Είθισται

Είμαι ο Νικόλας ο Φιλόκυπρος. Συνονόματός μου, όχι Νικόλας αλλά Φιλόκυπρος από τα βάθη της Ιστορίας, υπήρξε ο βασιλιάς της αρχαίας πόλης των Σόλων (οι Σόλοι) στη βορειοδυτική Κύπρο, στους πρόποδες του Τροόδους. Ως είθισται, η πρώτη μας επαφή πρέπει να είναι ένας πρόλογος. Θα μπορούσα να ονομάσω την εισαγωγή ετούτη Αντί Προλόγου, έκφραση που συνηθίζεται, όπως έχω προσέξει. Δηλαδή ένας πρόλογος αντί προλόγου. Είναι όμως λίγο οξύμωρο, ιδίως αν αναλογιστώ ότι αυτό το κείμενο είναι ταξινομημένο εδώ, δέκα περίπου σελίδες από την αρχή του βιβλίου (ή την έναρξη της παράστασης). Ο σκηνοθέτης όμως έτσι θέλησε. Θα προσημειώσω πρωτίστως ετούτο: Τα γραπτά αυτά είναι αφιερωμένα. Σεκείνην, που μικρός σαν ήμουν αλλά και δεκαετίες μεγάλος ακόμα μετά, μου απάγγελλε τα ατελείωτα εκείνα ηρωϊκά κι ερωτικά ποιήματα τα γεμάτα ρυθμό, που τα θυμόταν από το σχολείο, τις τρεις τάξεις του δημοτικού που φοίτησε πριν το 1920. Στο Μικρό Παρίσι της Ξανθίππης, την Βάβλα της Κύπρου. Εκεί, στην εκκλησία του χωριού, στη ρίζα του κυπαρισσιού στην αυλή του Αγίου Γεωργίου, είχαν θάψει τη μητέρα της, μου εξιστορούσε πάντα με την αρμόζουσα συγκίνηση. Την είχε χάσει όταν ήταν εννέα χρόνων παιδούλα κι ο πατέρας της, μη μπορώντας να μεγαλώσει επτά παιδιά, την έστειλε στον αδελφό της πεθαμένης μάνας, στον θείο στην Αλεξάνδρεια· εκείνος τη μεγάλωσε βασιλικά, αλεξανδρινά και την αγάπησε πιότερο και από το παιδί του που δεν είχε. Τα κείμενα αυτά είτε ποιήματα είτε πεζά τα χαρακτηρίσω, δεν έχει και τόση σημασία. Είναι η μορφή τους αυτή, όπως αυθόρμητα μου προκύπτει. Εξάλλου η τυπολογία ενός ορισμού δε νομίζω ότι εξυπηρετεί σε κάτι. Μονάχα ετυμολογικά θα τολμούσα να αναφερθώ στο αρχικό ρήμα που βγάζει τη λέξη ποίημα, αλλά τότε θα παραείναι πεζή η αναφορά μου· τη στιγμήπου εγώ όλα τα αποζητώ πιότερο ποιητικά, πιό λυρικά! Ελπίζω να αρέσουν. Να αρέσουν σαν ένα σύνολο λέξεων όμορφα στιχημένων· έστω και χωρίς σημεία στίξης πολλές φορές. Έτσι, για μεγαλύτερη ελευθερία, διαφορετικό διάβασμα. Ελπίζω να ακούγεται η ανάσα τους και αν δεν ακούγεται αυτή που πήραν από μένα, ελπίζω να είναι δεκτικές οι λέξεις αυτές να μπολιαστούν ερμηνευτικά ξανά, να βρουν τη ζωή που θα τους δώσεις εσύ. . . Το ότι τις θέλω ζωντανές και όμορφες νομίζω φαίνεται και με μιά ματιά. Είναι η κάθε εικόνα που τις συνοδεύει. Εικόνες όχι τυχαία επιλεγμένες. Κάποιες είναι ζωγραφιές ή ταπεινές φωτογραφίες, ακόμα και γεννήματα φιλόδοξα της τεχνολογίας, οι οθονογραφίες, σαν σύγχρονες τοιχογραφίες. Έχω επέμβει ως ηλεκτρονικός ερασιτέχνης ζωγράφος στον τρόπο παρουσίασης. Τις παντρεύω και με άλλες εικόνες προκειμένου μαζί όχι μόνο να αναδείξουν την ιδέα που αποτυπώνεται στο κείμενο, αλλά και να πάρουν ζωή από αυτό. Έτσι κι εγώ εδώ, στολίζω τις σελίδες αυτού του προλόγου με τη φωτογραφία της εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου της γιαγιάς της Βάβλας. Τέλος, χωρίς όμως να υπάρχει πραγματικό τέλος, ας μιλήσουν οι λέξεις· και στο εντελώς τέλος υπάρχουν δύο επίλογοι: Ενας είναι δικός μου, γραμμένος και με κάποιες διευκρινίσεις· ο άλλος είναι δικός σου. Το βιβλίο αυτό θέλω να έχει δυό τελευταίες σελίδες κενές για τον δικό σου τελευταίο λόγο ή τη ζωγραφιά σου. Με ή χωρίς στίξεις.

Nικόλας

thex Created with Sketch.