Οδοιπόρος στον Ου Τόπο

…και φύσηξε Ζωή στις λέξεις




Καλωσορίσατε


Σας ευχαριστώ που είστε εδώ απόψε μαζί μου· ευχαριστώ
τους λίγους από εσάς που γνωριζόμαστε, πιό πολύ, αφού
ξεύροντας εσείς πόσο βαρετός μπορώ να γίνω σαν μιλώ,
εντούτοις νά! σας βλέπω εδώ με υπομονή έτοιμους να με
υπό-μείνετε. Και να με ξανά-γνωρίσετε.
Σας ευχαριστώ κι εσάς τους υπολοίπους, τους πιό
πολλούς, που δεν γνωριζόμαστε· με το συνηθισμένο μέτρο
επί δύο σας ευχαριστώ επειδή επιθυμείτε να με γνωρίσετε.
Σκέπτομαι ότι ήρθατε να με τιμήσετε, ίσως, με την
παρουσία σας αλλά πιό πολύ νομίζω από περιέργεια: ποιός
νάναι άραγε αυτός και τί είναι αυτό που ξεστομίζει στο
χαρτί. Ελπίζω το συναπάντημα του βιβλίου ετούτου να σας
ανταμείψει με κάποιο τρόπο.
Για το τί έχω γράψει στο χαρτί, που έχει εξάλλου πάψει να
είναι μυστικό, ελάχιστα από τα λίγα που θάθελα να πω θα
σας πω.











Πρωτίστως ετούτο: το περιεχόμενο του βιβλίου είναι
διαρθρωμένο σα να πρόκειται για μια θεατρική παράσταση
όπου πρωταγωνιστεί ο νους· πολυπρόσωπος και
εκδηλωτικός, πλημμυρισμένος χρώμα.
Αυτήν την ατμόσφαιρα έχω σκοπό ναποδώσω και πολύ
θέλω να το καταφέρω.
Είναι, βλέπετε πρωτόλειο το έργο και γιαυτό οι αμφιβολίες
μου μεγάλες...
Η αρχή της πορείας, όμως, με πήγαινε αλλού.
Παλιότερα είχα συμπεριφερθεί βάναυσα στα χαρτιά μου.
Ευτυχώς, οι καιροί δεν είναι πάντα ίδιοι.
Κι έτσι τα χαρτιά του βιβλίου αυτού που ήσανε πολλά
—πάνω από εξήντα φύλλα χαρτί— και δε χωρέσανε στο
μπουκάλι του κρασιού που θέλησα να τα στριμώξω με
φελλό, γλυτώσανε τη θάλασσα.
Ακόμα θα τα ψάχναμε σα θα τάχε πάρει το κύμα.
Το κύμα πήρε πολλά στο διάβα των χρόνων.
Ανταυτού σκέφτηκα, όντας και συλλέκτης χαρτικών
σχεδόν από γεννησημιού μου,
—το τονίζω! πρώτα οι πάνες
και μετά τα γραμματόσημα και μετά οι carte-postales και
κατόπιν τα χάρτινα περασμένων χρόνων λεφτά, τα όσα
έχω βάλει σε albums και μη γελάσετε γιαυτό παρακαλώ—
σκέφτηκα, επαναλαμβάνω, πως θα μπορούσα να
συμπεριφερθώ στα χαρτιά αυτά σα συλλέκτης.

Stacks Image 29




Εξάλλου βλέποντάστα εκ των υστέρων τα γραμμένα μου
χαρτιά, μού δώσανε την απατηλή εντύπωση ότι είναι
ατάκτως ερριμμένα κείμενα που θέλουν να γίνουν
όμορφα, να ζευγαρώσουν όμορφα, ακόμα και να βρουν
όμορφο σπίτι για να μείνουν.
Γιαυτό κιεγώ τα προξένεψα σε εικόνες κιόσα ήσανε
εικόνες τα προξένεψα σε λέξεις· έτσι τα ζευγάρια
παντρευτήκανε, μπήκανε σε μιά σειρά κύστερα γίνανε
βιβλίο κατά τον τρόπο που μια συλλογή χαρτιών βρίσκει
αναπαμό και σπίτι σε ένα album ή λεύκωμα ή ...ψάχνω μια
ελληνική κατάλληλη άλλη λέξη όμως, αλίμονο, δεν τη
βρίσκω...
Από κείμενο και πέρα δεν έχω άλλο κάτι να προσθέσω
γιαυτό το βιβλίο.
Οι λέξεις ειναι εκεί μέσα, κιόπως σας είπα είναι
παντρεμένες, ίσως αποκτήσουν και παιδιά.
Τώρα πώς μπορεί μια λέξη ναποκτήσει και παιδιά αυτό θα
τανακαλύψετε κάποιοι —λίγοι πολλοί δεν ξέρω,
αναγνώστες.
Μπορεί κάποια λέξη, κάποια φράση να γαργαλήσει το
μυαλό και να φέρει κάποια σκέψη και η σκέψη να φέρει
λέξεις άλλες και το μυαλό να γυρέψει, μπορεί, μελάνι και
το μελάνι να γράψει λέξεις σκέψεις και τότε νά μια
καινούργια οικογένεια· οι λέξεις θάχουν συγγενέψει.
Και μπορεί να τα βρούνε μεταξύ τους μπορεί και να μή τα
βρίσκουν —τσακωμένοι συγγενείς να γίνουν.
Νομίζω πως όσα είπα εμένα μου αρκούν.
Θέλω ναποφύγω να γίνω βαρετός όπως το ξεστόμισα στην
αρχή του μονολόγου αυτού αναφερόμενος σαυτούς που
με γνωρίζουν.
Αν όμως θέλετε να συνεχίσω, δια βοής να μου το πείτε
τώρα.


(Εάν η βοή το επιτρέπει, συνεχίζω
με την επόμενη σελίδα.
Εάν η βοή με αποτρέπει, συνεχίζω
με την τελευταία παράγραφο.)

Ευχαριστώ που θέλετε να μονολογήσω κιάλλο.
Απορώ, όμως, με την υπομονή σας.
Το 1963 ήμουν, το φαντάζεστε κι εσείς υποθέτω, αρκετά
μικρός. Ναί, μικρός! Όχι αγέννητος.
Ηλεκτρονικά παιγνίδια τότε δεν είχαμε.
Μα ούτε υπήρχανε θαρρώ για να μπορούμε, πληρώνοντας
οι πατεράδες μας, να ταποκτήσουμε.
Ήταν η χρονιά μιας μεγάλης εφεύρεσης· μεγαλύτερης
απτόν σημερινό ηλεκτρονικό υπολογιστή κατά την όχι και
καθόλου ταπεινή μου άποψη που κιόλας δεν θέλω να τη
συζητήσω (τώρα μόλις είδατε την πτυχή του εαυτού μου
που νευριάζει χωρίς κάν νάχει δεχτεί εξωτερική πρόκληση·
νευρίασα επειδή σα να με αμφισβήτησε ο μέσα μου
εαυτός).
Εφευρέτης —επανέρχομαι στη θύμησήμου— ήτανε μιά
εταιρεία, η Philips.
Εφεύρημα το κασετόφωνο –ο κατ´εμένα ηχογράφος–
και η κασέτα, το μέσο της αποθήκευσης του ήχου.
Δεν θα επιμείνω στο να συνεχίσω να υποστηρίξω την αξία
της εφαρμογής αυτής της εφεύρεσης που πολύ σύντομα
η ίδια εταιρεία, σοφά κι εμπορικά πράττοντας, την
αναβάθμισε προσαρμόζοντάς την και στην αποθήκευση
και λήψη —δηλαδή μαγνητοσκόπηση– εικόνας, πέρα από
τον ήχο.
Το ´64, ο πατέρας μου αγόρασε το πρώτο αυτό
κασετόφωνο της Philips, κιεγώ άκουσα, για πρώτη φορά
ακροατής, τον εαυτό μου να μιλά όπως τον ακούνε οι
άλλοι, δηλαδή εσείς που μακούτε τώρα.
Αυτό που άκουσα τότε από το ηχείο του κασετόφωνου
δεν μάρεσε καθόλου. Και δεν ήταν θέμα ηχητικής
πιστότητας ή μη. Άκουσα τον Νικόλα να μιλά και η χροιά
της φωνής του ένοιωσα να μαποδιώχνει· έλεγα, μά αυτό
που ακούω να βγαίνει απτό μεγάφωνο δεν είναι ο ήχος της
φωνής μου όταν ακούω τον εαυτό μου με τα δικά μου
αυτιά τη στιγμή που μιλάει.
Αυτό μπορείτε να το επαληθεύσετε, ο κάθε είς με τη δική
του φωνή. Έχει φυσική εξήγηση.
Εγώ άργησα να το κατανοήσω, δεν το γνώριζα και γιαυτό
απέφευγα να μιλώ σε πολύ κόσμο, ή καλύτερα να το
θέσω, απέφευγα να μιλώ απευθυνόμενος σε μεγάλες
παρέες· νόμιζα με σιγουριά ότι μιλούσα και ακουγόμουνα
χάλια, περίγελως των άλλων και, αυτό, δεν άντεχα να το
σκέπτομαι.
Μεγάλη μου τιμωρία ήτανε όταν υποχρεωτικά
αναγκαζόμουν στο σχολείο να μιλώ στην τάξη κι ακόμα
μεγαλύτερη η τιμωρία όταν έπρεπε από καθέδρας
να μιλήσω σε γιορτινές σχολικές ημέρες,
όντας και πρώτος στη βαθμολόγηση μαθητής.
Γιαυτό και τώρα σκοπεύω να μήν σας ξανά ρωτήσω αν
θέλετε να συνεχίσω μονορρούφι εγώ να σας μιλώ.
Σταματώ εδώ και τώρα, γιατί νακούσω μετά τον εαυτόμου
στην κασέτα, εγώ δεν το επιθυμώ.

Σας ευχαριστώ,
λοιπόν, που θελήσατε να συντονίσετε
την προσοχή σας εσείς, ζωντανά εδώ σεμένα.
Για το βιβλίο δε αυτό, πιό καλά θα μιλήσει ο
καθένας από σας που θα το διαβάσει.
Κιάν ο καθένας από τον καθένα μας ακούσει
τη γνώμη τού άλλου, η συνισταμένη σκέψη
ίσως νάναι και μία σωστή κρίση, που πάλι
όμως, για τον καθένα χωριστά, μπορεί και να
είναι μία λάθος κρίση.
Για μένα ένα είναι σίγουρο τώρα· το ότι είμαι
κιεγώ αναγνώστης. Του εαυτού μου.
Και θάχω γνώμη.




Stacks Image 171



  • Stacks Image 131
  • Stacks Image 132
  • Stacks Image 133
  • Stacks Image 137
  • Stacks Image 139