Οδοιπόρος στον Ου Τόπο

…και φύσηξε Ζωή στις λέξεις

Τίτλοι των κειμένων της σελίδας αυτής:
Το Alter Ego μου - Ραγιάς Νους - Περίπλους - Ορίζοντας - Ο Πλάνητας - Το Γράμμα - Αυτό που Σκιάζομαι


.


Το πολύγωνο είναι γεμάτο σιωπές. Αλλά και μουσικές.
Αν επισκέφθηκες το
πολύγωνο πιστεύω να το κατάλαβες αυτό.
Εδώ ακολουθούν κείμενα που γεννηθήκανε στο πολύγωνο κιαποζητούν να βγούνε έξω…


Stacks Image 31

Το alter ego μου

Εγώ είμαι αυτός ο κάποιος Ένας, ο ένας και μοναδικός, αυτός που μοιάζει στον Κανένα... Αχ! Αυτός ο Κανένας. Αυτός είναι ο μόνος που μοιάζει σε μένα. Λες και είναι ο κλώνος μου. Ποτέ μα ποτέ δεν τον έχω δεί. Κι όσες φορές του έχω απευθύνει τον λόγο, αυτός απάντηση καμμία. Τοίχος σιωπής. Είναι αυτός ο τοίχος στο χρώμα τουρανού της αυγής, αμυδρό κόκκινο-κίτρινο-λευκό και ροζ και βρίσκεται απέναντί μου, η πρώτη παρουσία που ορθώνεται μπροστά μου σα ξυπνώ κάθε μέρα.
Εγώ είμαι αυτός ο κάποιος Ένας. Μαρέσει πολύ να μιλώ στον μοναδικό τον Κανένα κιαυτόν ας μην τον βλέπω αφού πρόσωπο δεν έχει· κιαυτός ας μην μου απαντά αφού μιλιά δεν έχει. Εχω βρει τον τρόπο και τον έχω φέρει στα νερά μου. Τον έχω πληγώσει πολλές φορές. Το τί καρφιά του έχω μπήξει μόνος εκείνος, δηλαδή εγώ, το ξέρω και το ξέρει. Ιδού! το πιό πρόσφατο καρφί που μάλιστα ήτανε διπλό. Φευγαλέα για μιά στιγμή εσκέφτηκα πως ίσως έχει ένα δίκιο –θα το πω ελαφρυντικό– που δεν μου απαντά. Αφού είναι σκέτος τοίχος· στόμα δεν έχει, πού να εύρει τη μιλιά. Ομως όχι! Συγχώρηση δεν παίρνει. Γιαυτό λοιπόν κιεγώ, αυτός ο κάποιος Ένας, τούχωσα διπλό το καρφί. Και τούβαλα το μπλάστρι να κρέμεται απτό καρφί. Είναι ένα μπλάστρι στο χρώμα του καφέ. Ενα χαρμάνι από ξανθό και σκούρο καφέ. Δεν είναι ομοιόμορφο το χρώμα, αλλού πιό σκούρο, αλλού πιό φωτεινό να φτιάχνει ξανθές καφετιές ανταύγειες. Είναι χαλκός το μπλάστρι, τετράγωνο ογδόντα εκατ'οστών κομμάτι. Βαρύ –γιαυτό και το διπλό καρφί- ναντέχει να σηκώνει το χαλκό να τον κρατά ψηλά. Ετσι λοιπόν αυτός ο Κανένας που είναι ο μόνος που μοιάζει σε μένα έχει τώρα πρόσωπο και στόμα. Και τί πρόσωπο...! Μεγαλειώδες με λοφίο. Και τί στόμα...! Γραφή σφηνοειδής. Δε θα μπορούσε νάναι και αλλοιώς αφού είναι ράμφος. Το δε σώμα, που στηρίζει το πρόσωπο με το λοφίο και το ράμφος, είναι καλά θρεμμένο και με πλούσιο φτέρωμα καλά ντυμένο. Είναι ένας πετεινός που αναβλύζει μέσα απτόν χαλκό. Χαλκογραφημένος πετεινός κρεμασμασμένος επί τοίχου. — Ρέ, λαλώ του εαυτού μου, μπας και είναι βαλσαμωμένος... τόσο αληθινός που μοιάζει. Εχει δώσει τώρα πρόσωπο στον τοίχο, σαυτόν τον Κανένα που είναι ο μόνος που μοιάζει στον Ένα, τον εμένα. Ετσι τώρα εγώ, ο κάποιος Ένας, αυτός που μοιάζει στον Κανένα, έχω τουλάχιστον την ευχαρίστηση πως τώρα μπορώ και βλέπω τον Κανένα κάθε φορά που του μιλώ. Καθρέφτης να ήτανε ο Κανένας, πιό καλά δεν θα μπορούσε να με καθρεφτίζει εμένα τον κάποιον Ένα ή Κανένα.



Stacks Image 40

> >> ..με ένα κλ][κ γυρνάς σελίδα…….

Stacks Image 42

> >> ..με ένα κλ][κ γυρνάς σελίδα……





Stacks Image 131

Ραγιάς Νους

Ύπαρξη που στενάζει σε Παράδεισο
Έχτισε σπίτι χάρτινο
Χάρτινο Χρήσιμο Χρήμα
Παράδεισος είναι η Φύση
Φωτιά Αγέρας και Νερό
Λάμπει η φωτιά καίει το σπίτι
Αρώματα απλώνει δυνατός αγέρας
Σκορπίζει συθέμελα το σπίτι
Νερό Γόνος Ζωής
Πλημμύρα ζωής λειώνει το σπίτι
Σπίτι από Χρήμα Χρήσιμο
χάρτινο άχρηστο απατηλό
Καβούκι σε ραγιά Νου
Καίγεται σκορπίζει λειώνει
Λευτερώνει την Ύπαρξη η Φύση τον ραγιά
Σε Ορίζοντα διάπλατα ανοιχτό
Λυτρωτικό







Μουσική ενορχήστρωση-διασκευή: Χριστόδουλου Χάλαρη >> Ενόργανα: Το τραγούδι του Καπετάν Μαντά (παραδοσιακό Μαντινείας).

ο Σιωπών και ο ήχος των Σιωπών…

Θα το γιορτάσω!

Και σαν ετέλειωσε η παράσταση του νου
Και σαν έπεσε η αυλαία και τέλειωσε η γιορτή έστρεψα το βλέμμα πίσω
Όταν είσαι μέσα στο φως μπορείς και βλέπεις το σκοτάδι κατάματα απέξω

Τί έχω αφήσει πίσω
Προσπαθώ ναπαριθμήσω
Γράφω σβήνω ξαναγράφω
Το σκοτάδι ειναικεί το βλέπω
Τί κρύβει μέσα αυτό δέν βλέπω
Είμαι σίγουρος πως είναι κάτι από μένα
Και σκιάζομαι σα σκέφτομαι ετούτο
Πως κάτι μου λείπει

Άραγε να γυρίσω
πίσω

Stacks Image 200