Οδοιπόρος στον Ου Τόπο

…και φύσηξε Ζωή στις λέξεις

Loading . . .

Τίτλοι των κειμένων της σελίδας αυτής:
Νικηφόρος - Υφαίνω - Ρίζες - Επίκληση - Θύμηση απ' την καρδιά τ' Αυγούστου - Και πάλι Ξένος - Αθανασία


Stacks Image 39




Χριστόδουλος Σώζος Λεμεσσός 1872 - Μπιζάνι 6 Δεκεμβριου1912, Μακεδονομάχος, Δήμαρχος Λεμεσσού:

Οταν θα λαβης την παρουσαν μου, θα ειμαι μακραν σου και μακραν του υιου μου δια την υπηρεσιαν της
πατριδος.

Ημεις εχομεν καθηκοντα τα οποια ουδεμια
δυναμις, ουδεν φιλτρον πρεπει να εμποδιση απο του
να ενασκωνται.
Αν ειμεθα ηγεται των υποδουλων
λαων, οφειλομεν δια του παραδειγματος μας και της
θυσιας μας να τους παιδαγωγωμεν, οπως και εκεινοι
γινωσιν ανθρωποι συναισθανωμενοι τα καθηκοντα
των.

Μη κλαιε και μη στενοχωρού, διοτι εκεινος που
πηγαινει εις την υπηρεσιαν της πατριδος του δεν
πρεπει να πηγαινη με τετοιας σκεψεις, οτι αφηνει
πισων του την δυστυχιαν.

thex Created with Sketch.
Stacks Image 49







Υφαίνω

Η εικόνα της
Γυναίκα
ίαμβοι
ανάπαιστοι
γεννημένοι για εκείνην
ιερή ανάμνηση
αστείρευτη πηγή
Μνήμη παντοτινή
ολόδική μου
υφαίνω

thex Created with Sketch.
Stacks Image 125
Stacks Image 77






Ρίζες

Αυτός είναι ο καθρέφτης
έπιπλο μεγάλο στρογγυλός

Σαυτό το γυαλί μπροστά
στολίστηκε η γιαγιάμου
στο γάμο της να πάει

Σαυτό το γυαλί μπροστά
στέκομαι κιεγώ
Ατενίζω τη θωριάμου το ρωτώ
Απάντηση καμμία

Να σκάψω θέλω στο γυαλί
Τις ρίζες μου να βρω

thex Created with Sketch.
Stacks Image 33




Επίκληση

Θωρώ την Ανατολή Με μαγεύει Ακουμπώ τη Δύση Με ζηλεύει Αφουγκράζομαι τον Νότο Με ζεσταίνει Νοιώθω ταγιάζι του Βορρά Μαγριεύει Η Ανατολή με μπόλιασε Η Δύση με πληγώνει Ο Νότος με φίλεψε Ο Βορράς με παγώνει Μηύρε η Ελλάς μανάυιωσε Τεύκρος Σόλων Δημοφών και τόσους άλλους γαλάζια εσύ Θάλασσα Λίμνη της Ανατολής που μούφερες γονιούς κιαγίους και εχθρούς ΧάΪδευέμε φύλασσέμε Μυρωδάτο όρος ωδή της καρδιάςμου Στήριζέμε ανάστησέμε Πνεύματα εσείς των άξιώνμου Φυσήχτε Δύναμη Μεγαλείο Φυσήχτε Μνήμη Πίστη σαυτό το χάλκινο χώμα σαυτούς τους πέντε βράχους Να γενούνε δόρυ οι νέοιμου βλαστοί Μανάδες Μαινάδες Να κάμουνε στρατούς Να φουσκώσουν γη δάση αγέρα Ναντινάξω τον ζυγό

Φιλόκυπρος Ν.

thex Created with Sketch.
Stacks Image 57

Θύμηση απ´την Καρδιά τΑυγούστου

Στις δεκατρείς ανήμερα του Θεριστή Μου φάνηκε πως βόρειος αναπάντεχος αγέρας Ωσάν οργή τυφλής ορδής βαρβάρων εθέριζε τον μεγάλο κάμπο Τα στάχυα του ακόμα δεν τάχε αγγίξει χέρι και ούτε υπήρχε χέρι Οι άνθρωποι είχανε σκορπίσει όλοι δυτικά Ερημη αφήσανε τούτη τη γη στο έλεος του παγωμένου εισβολέα Κιαυτός καθώς τόχε ήδη μελετήσει τόσες μέρες τόσα χρόνια πριν Συνεχώς κατέβαινε τα μονοπάτια των πέντε βράχων Εφούσκωνε κιεφούσκωνε Φωτιά καυτή η παγωμένη του ανάσα Ο πάγος ήτανε πυρκαϊά από τη λαύρα του Αυγούστου πιό τρομερή Και σαν ετέλειωσε η μέρα ξημέρωσε ξανά πρωΐ Είχε πιά σωρέψει η φωτιά Αίμα είδα να παλεύει τη φωτιά Αίμα αντί για το νερό Και τη φωτιά τόσο μα τόσο δυνατή Λάβα ύπουλη προδοτική Νακουμπά την πόλη Την κόρη του Άμμου και της Θάλασσας Πέρα στα πέρατα του κάμπου Ναπολιθώνει σπίτια και σπαρτά Ως εκεί που μπορεί βλέμμα και Νους ανθρώπου να διακρίνει Ως την γη τη μαγική με τα οστά που κρύβει του Ευαγόρα Και είναι αυτή η θύμηση τ’Αυγούστου Που ζωντανή συνεχώς μπροστά μου στέκει Ένας παγωμένος Αύγουστος ο Χρόνος Που συνεχώς ξανά τον ζω

thex Created with Sketch.
Stacks Image 87







Stacks Image 97

Και πάλι Ξένος [πάνω σε ζωγραφιά του Ιάκωβου Χατζαντώνη]

Εσείς Ανατολίτικα λυπητερά τραγούδια Βουβά μακρόσυρτα καημένα Λιγοψυχώ λυγίζω για μιά Φυλή Που σπαρταρά Που σκλάβα ξανά σκύβει Αδιάντροπων περίγελος Φράγκων Βησιγότθων και ντόπιων δημοκόπων Φοβήθηκα μην την αφήσω μόνη Φύγε Μου παράγγειλε η Φυλή Τα σκυλιά δαγκάνε Κι εγώ διψώ όπως διψάει η γης Μετά το καλοκαίρι Στα ξένα τράβηξα κυνηγητής τονείρου Έλληνας αφού γεννήθηκα Γραικός να μη πεθάνω Τέτοιος όπως είμαι Όλο τρέμουλο και μάτιασμα Τον αγώνα εδώ που λάκισα Σε καινούργια γη θα δώσω Σε μισοφέγγαρο λιμάνι Ξένος για τους ξένους Και για τους δικούς πάλι Ξένος

N. Ιούνιος 2015

thex Created with Sketch.
Stacks Image 103
Stacks Image 138

Μία (φιλολογική) αναφορά στο κείμενο Αθανασία.

Πρόκειται για την τελευταία, χρονικά, προσθήκη στο έργο αυτό. Προέκυψε σαν παρόρμηση με αφορμή την παρουσίαση του σφραγιδόλιθου που ανακαλύφθηκε στον ασύλητο τάφο του πολεμιστή της Πύλου. Ο ποιητής, λογοτέχνης ή ζωγράφος ή ό,τι άλλο, έχει πάντα το ελεύθερο στην έκφραση. Ετσι λοιπόν εδώ, ο συγγραφέας προσπαθεί να ερμηνεύσει τον πολεμιστή. Ο Γρύπας είναι ο επώνυμος, πολεμιστής-ήρωας. Ο ανώνυμος πολεμιστής και αντι-ήρωας, με το θάνατό του από το ξίφος του Γρύπα και την απεικόνιση της ακροτελεύτιας παρουσίας του σε μία εικόνα-σκηνή πάνω στην πέτρα που είναι ο σφραγιδόλιθος, κερδίζει την αθανασία στη διαχρονική μνήμη. Στα μάτια του ποιητή γίνεται επώνυμος. Κι ας μην έχει όνομα. Ο Γρύπας θα μπορούσε να είναι ο ένας από τους δύο μονομάχους της γλυπτής σκηνής του σφραγιδόλιθου. Ο Ηρωας και νικητής. Ο άλλος είναι ο αντί-ήρωας. Αποζητά την Αθανασία μέσω ενός θανάτου από το χέρι ήρωα. Και ζει την πιό ευτυχισμένη του στιγμή την ώρα που πεθαίνει: Ποιητική αδεία.

thex Created with Sketch.