Οδοιπόρος στον Ου Τόπο

…και φύσηξε Ζωή στις λέξεις



Πολλές φορές σα σκέφτομαι εμένα, τα θέλω μου, τους γύρω μου, ακόμα τη Δύναμη της μικρότητάς μου που είναι απρόσμενα ικανή και μεγάλη όταν είμαι σε θέση να τη χαλιναγωγήσω σε Σκοπό, αντιλαμβάνομαι τότε πως το δράμα που ζω είναι ένα και μοναδικό και ανεπανάληπτο και είναι πράγματι ένα Δράμα με την έννοια της αρχαίας αυτής λέξης: το αποτέλεσμα της Δράσης μου και όχι της αδράνειας ή κάποιας μοίρας ή τύχης.

Τα κείμενα που ακολουθούν είναι γραμμένα για αυτοστιγμές. Οχι αυτογνωσίας. Είναι για στιγμές που περνούν και που όμως έχουν την τάση να επιστρέφουν.
Η Δράση απαιτεί αυτό: να τις διώχνω αν δεν τις θέλω και αυτές ας επιστρέφουν. Οταν επιστρέψουν μπορεί και να τις διαπραγματευτώ αλλοιώς.


Τα κείμενα που περικλείονται εδώ είναι:

Εγώ θα ξαναγεννηθώ - Ζήσε Αυτόν τον Δρόμο - Σε μία μέρα - Αυτό που δεν φοβάμαι

Πολύ Κοντά μα πλάϊ - Εγωϊσμός σαν Μελωδία Μαγική - Στα Μονοπάτια του Χρόνου, Χώρια από την Πέτρα

[Δεν σου Χαρίζω Τίτλο] - Εγώ είμαι Εσύ - Ο Αλαλάσσων - το Πολευτέρωμα -
Μιά Χίμαιρα για τον ΔέκαΤρία



Λόγος πεζός, καλά στοιχημένος, να προσομοιάζει σε ποιητικό…
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~